Vrij klassieke, degelijke thriller in de whodunitstijl met mysterie, verdachten, spanning, red herrings (afleidingsmanoeuvres) en de gebruikelijke Sonnstelementen: de auteur toont dat hij een belezen man is en steekt zijn boek vol verwijzingen en een soort wrange humor; Sonnst is niet een type van happy ending en gerechtigheid geschiedt.

Verhaal: een vroegere seriemoordenaar De Slachter slaat weer aan het moorden en moet gezocht worden binnen een cirkel van bekenden die investeerden in het bedrijf van horrorcomputergames van de man die de eerste Slachter blijkt te zijn, maar is de eerste ook de tweede?

De verwachtingen waren eigenlijk niet zo hooggespannen en het goede aan het boek is: je leest het uit en je legt het nadien niet met walging weg; het is dus niet slecht. Goed is het ook wel niet; daarvoor zit er echt wel te weinig in. De gebeurtenissen zijn in 2 regeltjes samen te vatten: koppel nodigt de beste vrienden uit om verjaardag van man te vieren en er komen wat ‘familiegeheimen’ boven; meer zal ik niet verklappen. Noch qua plot, noch qua stijl is Gronda op veel vernieuwing te betrappen.

Het stoort niet, maar veel brengt het ook niet bij.

Dit vind ik een superorigineel idee qua boek. Het gaat over een ‘conceptuele’ haai.

Eric Sanderson ontwaakt zonder geheugen. Hij krijgt brieven van Eric Sanderson 1 (hij is zelf nr 2) en zijn herinneringen zijn weggevreten door de conceptuele haai, een Ludoviciaan. ES1 geeft hem dus tips over hoe zich te beschermen en legt geleidelijk uit wat er gebeurd is.

Ik vind het een fantastisch boek omdat je dus het thrillerelement hebt dat gemixt wordt met dat metaniveau van ‘wat is werkelijkheid’ en het opgejaagd worden door een soort ‘letterhaai’. Constant wisselt het verhaal tussen de verschillende werkelijkheidsniveaus. Heel speciaal, bovendien speelt Hall ook met stijl, een extra pluspuntje dus. Lezen maar.

Een tussendoortje zullen we maar zeggen; de meeste verhalen zijn ok, maar er zit niets diepgravends of blijvends bij. Let op: het zijn wel de gearriveerde namen: Wieringa, Zwagerman, Noort, Brusselmans, Vekeman, Kluun, Koch etc.

Er zijn wel wat leuke invallen, maar aangezien het echt behoorlijk superkortverhalen zijn, is het natuurlijk eigen aan dat genre dat het nogal vluchtig is.

Well, the name of the author is in significantly bigger print than the title on my copy. Is that a statement? I am a bit prejudiced in favour of Easton Ellis, but I like this book. I read in an interview he saw it as a version of his life as an adult after American Psycho and on the one hand he looks away from the drugs and nightlife, but on the other hand  he falls in puppylove for a much younger actress and reports on it in a still macho like style.

What makes this a good novel is that the character is described in such a way that you sympathize with him and the mystery/thriller aspect that is present from early on. So unlike some thrillers where they force in the personal life of the detective; here you get a good novel with a touch of thriller blended in.

Everything involves this girl the writer falls for, ‘Rain’. He promises her a part in his new movie, but in talking to his ex-wife and friends and colleagues of his, he discovers that there is much more to her than appearance shows. Also for the reader it remains mysterious as the various stories from his friends do not add up either.

You can be a bit critical towards the ending: an open ending is nice, but this one is really wide open; a tiny bit more resolution might have been nice.

Vrij interessant en Vermassen vermengt heel handig voorbeelden en theorie. Net in die theorieën toont hij zich een heel intellectueel man; velerlei theorieën uit de dierenwereld en de geschiedenis passeren de revue en worden in het geheel ingebed. Het is allemaal heel begrijpelijk, heel onderbouwd en heel uitgebreid. Let op: op zich is het natuurlijk een heel wreed boek: een opsomming van moordenaars, hun leefwereld en hun daden zorgt niet voor vrolijke lectuur. Leer je nu echt iets nieuws; mwa, niet echt, maar het doet wat de titel zegt: een beeld geven van….

Een aantal kortverhalen, niet zijn beste, maar waar hij hier in slaagt is het absurde op een alledaagse, gewone manier weergeven. Het titelverhaal bijvoorbeeld gaat over een olifant die tegen alle logica in midden in de stad verdwijnt en de oplossing is magisch-realistisch. Dit is ook meteen het beste verhaal in de bundel; het interessantst voor mensen die niet meteen in heel absurde toestanden meegaan.

Dit is een essaybundel van Zwagerman die eerst moderne Amerikaanse kunst behandelt; Warhol, Koonts, Liechtenstein, maar ook andere mensen die het kunstmilieu beïnvloeden zoals criticus Greenberg, maecenas Guggenheim, …

In een tweede deel bespreekt Zwagerman in kortere stukken moderne Amerikaanse literatuur. Hier komen auteurs als Brett Easton Ellis, Ford, DF Wallace, etc aan bod.

Ten derde zijn er een aantal in memoriam stukken oa voor Martin Bril en JD Salinger.

Eerste opmerking: de keuze om de langere stukken eerst te plaatsen werkt wel positief voor de lezer. Ten tweede is Zwagerman duidelijk een liefhebber van zijn onderwerpen en zodoende zijn de stukken aanstekelijk en als derde punt kan Zwagerman echt wel schrijven waardoor het heel interessant is om je in deze bundel te verdiepen.

Enige bedenking: het is toch een vreemde keuze om af te sluiten met een column die gaat over Zwagerman die een fietsongeluk heeft; die staat totaal buiten de rest van de bundel.

Als ik mij niet vergis, is dit het pseudoniem van Guido Eekhout (die ook onder eigen naam thrillers publiceert). Het was zelfs zo dat hij zowel met een eigen boek als een boek van Mandel genomineerd was voor een thrillerprijs. Wel grappig, zo’n kameleontisme en in die optiek ook de ‘biografie’.

Het verhaal zelf heeft zijn goede kanten: originele setting (Canada), qua plot ook vrij origineel; neigt zo’n beetje naar een Amerikaanse thriller: vrouw in getuigeprogramma op de vlucht, maar is ze eigenlijk wel zelf zo onbesproken? Ook de intro is origineel in die zin dat dit  plot niet meteen blijkt; het begint met een schietpartij in een restaurant en van daaruit ontwikkelt alles zich.

Er zijn ook wel wat negatieve kanten: de personages van de speurders komen niet echt tot leven: van de vrouwelijke speurder werd bvb ook een kind gekidnapt, maar op geen enkel moment leef je daar echt in mee. De afwikkeling is hoogstens matig en het einde eerder voorspelbaar.

Nog wel ok, maar niet helemaal geslaagd dus.

Ik kom een beetje terug van mijn oorspronkelijke enthousiasme bij deze schrijver. Ik wil hem geen one-trick-pony gaan noemen, maar het zit er niet ver vanaf. Vaak draait het om een vreemdsoortig mens die dan zijn/haar leven vertelt en daarbij vrij veel beslissingen neemt waar je toch even de wenkbrauwen bij optrekt. Het doet ietwat denken aan Annelies Verbeke qua keuze van verhaallijn en personages.

In dit verhaal is het hoofdpersonage net haar hele familie kwijtgeraakt in een vliegtuigcrash. Ze heeft wel veel geld geërfd, maar wil er toch zelf een einde aan maken. In eerste instantie mislukt dat en zo trekt het verhaal zich verder op gang. Andere personages: tegelbezetter Krzystof, vriedin-dierenliefhebster Constance, Psycho-Geir en een rist personages die ze ontmoet terwijl ze op goed geluk allerlei landen begint af te reizen.

Het geheel is wel ok qua verhaal en ook wel origineel (een mooie verdienste toch), maar toch ook bevreemdend en inhoudelijk niet altijd even sterk.